۲۳ تیر

پلیمرهای آنتی باکتریال که به نام پلیمرهای آفت کش یا پاد زیست نیز شناخته می‌شوند، دسته ای از مواد پلیمری هستند که از خواص ضد میکروبی برخوردار می باشند و می توانند از رشد موجودات بسیار ریز همانند باکتری، قارچ و یا تک یاخته ها جلوگیری نمایند. پلیمرهای نامبرده به گونه‌ای مهندسی شده اند تا بتوانند رفتاری مشابه با پپتایدهای آنتی باکتریال داشته باشند که توسط سیستم ایمنی برای کشتن و مقابله با باکتری ها به کار برده می شوند. به طور معمول پلیمرهای آنتی باکتریال با اتصال و یا قرارگیری یک عامل آنتی باکتریال در داخل زنجیره اصلی ماده پلیمری به کمک پیوند دهنده های الکیل و یا آستیل تولید می شوند. پلیمرهای آنتی باکتریال می توانند میزان اثربخشی و گزینش گری عامل های ضد میکروبی کاربردی را بهبود بخشند و این در حالی است که میزان خطر های محیطی مرتبط را کاهش می دهند. زیرا پلیمرهای یادشده خاصیت غیر فرار و بی اثر داشته و از نظر شیمیایی نیز پایدار می باشند.

تمام موارد یاد شده باعث می‌شوند تا پلیمرهای آنتی باکتریال گزینه بسیار خوبی برای به کارگیری در حوزه تولید دارو به منظور مبارزه با عفونت و یا در صنعت غذا به منظور پیشگیری از آلودگی باکتریایی و همچنین برای ضدعفونی سازی آب به منظور جلوگیری از رشد آنها در آب های آشامیدنی باشد.

از پلیمر های آنتی باکتریال در چه حوزه هایی استفاده می شود؟

تصفیه آب: مواد ضدعفونی کننده پلیمری گزینه های بسیار ایده آلی برای فیلترهای آب، پوششهای سطحی و مواد ضدعفونی کننده فیبری می باشند زیرا می توان آنها را با روش های بسیار متفاوتی تولید کرد و همچنین از خاصیت عدم انحلال پذیری در آب برخوردارند. طراحی مواد ضدعفونی‌کننده تماسی و غیر محلول که با ایجاد تماس با موجودات بسیار ریز و عدم آزادسازی عامل‌های واکنشگر انجام می‌گیرد، منجر به این می‌شود که این موجودات کاملا از بین بروند و یا حالت غیر فعال داشته باشند و معمولاً برای ضد عفونی سازی در سطح بزرگ به کار برده می شوند. مقادیر باقیمانده از ضدعفونی کننده های محلول در آب و کلرینها ممکن است مسمومیت ایجاد کنند حتی اگر مقدار بسیار کمی از این مواد به کار برده شود و این مواد اضافه سمی ممکن است در غذا، آب و یا حتی در محیط زیست جمع شوند.

بسته بندی مواد غذایی: مواد آنتی باکتریال که قابلیت به کارگیری در بسته بندی ها را دارند میتوانند آلودگی میکروبی را با کاهش میزان رشد باکتریایی کنترل نمایند. از مصارف این روش می‌توان به افزایش طول عمر مواد غذایی و بهبود امنیت با کاهش میزان رشد موجودات بسیار ریز اشاره کرد و این درحالیست که بسته بندی در تماس با سطح مواد غذایی جامد قرار می‌گیرد مانند گوشت، پنیر و سایر موارد. از طرف دیگر مواد بسته بندی آنتی باکتریال می توانند به میزان زیادی احتمال آلودگی محصولات فرآوری شده را کاهش دهند. تعدادی از مواد پلیمری به طور ذاتی از خاصیت آنتی باکتریال برخوردارند و برای تولید انواع پوشش ها و فیلم ها به کار برده می شوند و پلیمر های کاتیونی همانند چتوسان باعث افزایش چسبندگی سلولی می‌شوند که این موضوع به دلیل ایجاد واکنشی بین آمین های دارای بار و بار منفی بر روی غشای سلولی می شود و در نهایت به تخلیه بخش های تشکیل دهنده داخل سلولی منجر می‌شود.

سلامتی و دارو: پلیمر های آنتی باکتریال گزینه های بسیار مناسبی برای سیستم های انتقالی کنترل شده و همچنین ایمپلنت دندانی هستند. این موضوع از آنجایی ناشی می‌شود که فعالیت این دسته از پلیمرها بسیار بالا می باشد. مشتقات سلولزی نیز معمولاً در حوزه زیبایی و برای پوست و مو به کار برده می شوند

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.